Deze derde aflevering in de serie kijkt niet naar schermtijd, maar naar de aard van de inhoud waaraan kinderen en tieners worden blootgesteld als ze een smartphone hebben. Als je iemand een telefoon geeft, geef je hem directe en permanente toegang tot het hele internet: hij kan inhoud zien, ontvangen, opnemen en uitzenden, inclusief gewelddadige, seksuele of illegale inhoud.
De video begint met een herinnering aan een belangrijk juridisch punt: in Frankrijk kunnen minderjarigen vanaf 13 jaar strafrechtelijk aansprakelijk worden gesteld voor het verspreiden van gewelddadige of seksuele beelden en vanaf 10 jaar kunnen er educatieve maatregelen worden genomen. Digitaal gebruik heeft dus echte juridische gevolgen, waar gezinnen zich vaak niet bewust van zijn.
Vervolgens worden drie hoofdtypen risico's ontwikkeld. De eerste heeft betrekking op vroege blootstelling aan pornografie, die vaak per ongeluk plaatsvindt, soms herhaald wordt en zelden geschikt is voor de leeftijd. Deze inhoud, die meestal gewelddadig en ontmenselijkend is, kan desoriëntatie, emotionele verwarring, bagatellisering van geweld of blijvend schuldgevoel veroorzaken. Het tweede risico is cyberpesten: een kind dat voortdurend contact heeft, kan worden blootgesteld aan herhaalde aanvallen, soms onzichtbaar voor volwassenen, met ernstige gevolgen voor de psychische gezondheid. Het derde risico is blootstelling aan gewelddadige beelden: gevechten, gefilmde vernederingen, scènes van dood of wreedheid, die allemaal bijdragen aan de geleidelijke bagatellisering van geweld.
Tegenover deze gevaren benadrukt de video de centrale rol van volwassenen. Het installeren van ouderlijk toezicht wordt gepresenteerd als een essentieel minimum, maar is onvoldoende zonder opvoedkundige ondersteuning. Leren omgaan met digitale technologie vereist progressief toezicht: controleren, de wet uitleggen, duidelijke regels stellen, kinderen er in het begin aan herinneren dat de telefoon geen privéruimte is en dan geleidelijk de controle versoepelen naarmate het kind volwassener wordt.
Tot slot wordt het belang van de dialoog benadrukt: een ruimte creëren voor een niet-oordelend gesprek, kinderen laten praten over wat ze zien, wat hen schokt of verontrust, en hen indien nodig doorverwijzen naar hulp. Kinderen en tieners kunnen digitaal geweld niet alleen aan; ze hebben volwassenen nodig die aanwezig, beschermend en getraind zijn om hen te ondersteunen in elke fase van hun ontwikkeling.