In deze video wordt gekeken naar de rol van de «cancelcultuur» in de strijd tegen seksueel geweld, waarbij de effecten als mobilisator en als probleem worden geanalyseerd. Online mobilisatie kan sommige slachtoffers in staat stellen om het stilzwijgen te doorbreken, steun te vinden en soms gerechtelijke stappen te ondernemen. Ze creëren ook een gevoel van saamhorigheid en collectieve erkenning, met name in contexten waar spreken lange tijd onzichtbaar is geweest.
Maar de video laat zien dat deze logica van publieke uitsluiting ernstige risico's met zich meebrengt. Door de plaats in te nemen van gerechtelijke procedures creëert de cancelcultuur een vorm van parallelle rechtspraak die snel en emotioneel is, waarbij het vermoeden van onschuld, de zoektocht naar de waarheid en de mogelijkheid van genoegdoening grotendeels ontbreken. Viraliteit versterkt beschuldigingen, terwijl rectificaties, ontslagen of ontslagen vaak onzichtbaar blijven, waardoor blijvende sociale onrechtvaardigheden ontstaan.
De video is gebaseerd op sociologisch onderzoek naar de «cultuur van slachtofferschapsclaims» en legt uit hoe deze dynamiek polarisatie, morele competitie en uitsluiting versterkt, ook onder jongeren en in educatieve, academische en gemeenschapskringen. Ostracisatie wordt dan een machtsmiddel in plaats van een preventiemiddel.
Tot slot herinnert de video ons eraan dat de preventie van seksueel geweld gebaseerd is op solide instellingen, dialoog, bemiddeling, onderwijs en gerechtigheid, en niet op stigmatisering of sociale wraak. De cancelcultuur mag dan wel onmiddellijke emotionele opluchting geven, maar verzwakt het sociale weefsel en leidt niet tot collectieve genoegdoening of blijvende preventie van geweld.