Deze video deconstrueert een wijdverbreid idee: dat seksueel geweld vooral wordt gepleegd door alleenstaande, geïsoleerde of seksueel gefrustreerde mensen. Op basis van statistische gegevens en sociaal-wetenschappelijk onderzoek wordt aangetoond dat deze voorstelling van zaken niet alleen onjuist is, maar ook gevaarlijk in termen van preventie.
De overgrote meerderheid van seksueel geweld, of het nu tegen kinderen of volwassenen wordt gepleegd, wordt gepleegd door mensen die de slachtoffers kennen: familieleden, echtgenoten, ex-echtgenoten, partners, vrienden of gewone mensen. Seksueel geweld binnen het huwelijk is zelfs de meest voorkomende vorm van seksueel geweld onder volwassenen, ongeacht geslacht of seksuele geaardheid. Single zijn als burgerlijke staat is dus geen voorspellende risicofactor voor het plegen van geweld.
Sommige onderzoeken wijzen op het feit dat alleenstaand zijn een factor is die samenhangt met zwakke relaties of emotioneel isolement bij sommige mensen, maar nooit als een directe oorzaak. Omgekeerd zijn veel plegers van seksueel geweld koppels, sociaal geïntegreerd en worden als «gewoon» gezien. Huwelijkse staat is niet de sleutel tot het begrijpen van of anticiperen op geweld; het is de psychologische, relationele en sociale dynamiek die moet worden geanalyseerd.
De video benadrukt het feit dat het reduceren van seksueel geweld tot een marginale minderheid of karikaturale profielen de systemische aard ervan verhult. Deze visie leidt de aandacht af van de echte contexten waarin geweld voorkomt: hechte relaties, het gezin, het koppel, inclusief tieners.
Tot slot is effectieve preventie niet gebaseerd op wantrouwen jegens vreemden of op stereotypen, maar op opvoeding in respect, toestemming en grenzen, vanaf de jongste leeftijd. Door luistervaardigheden, empathie en het vermogen om opdringerig gedrag te herkennen te ontwikkelen, kunnen we gezondere relaties opbouwen en seksueel geweld op de lange termijn terugdringen.