Deze video presenteert de resultaten van een grote meta-analyse uit 2024 over de effectiviteit van primaire preventieprogramma's voor seksueel geweld. De analyse is gebaseerd op 295 onderzoeken die tussen 1985 en 2018 in 13 landen zijn uitgevoerd, voornamelijk in de Verenigde Staten. Na bijna 40 jaar onderzoek wordt geanalyseerd wat daadwerkelijk werkt in de preventie, en vooral wat niet.
De analyse toont aan dat de meeste preventieprogramma's erin slagen de perceptie van deelnemers te veranderen, met name door het geloof in verkrachtingsmythes te verminderen en de kennis over seksueel geweld te vergroten. Deze veranderingen in perceptie vertalen zich echter zelden in meetbare gedragsveranderingen, noch bij potentiële daders, noch bij getuigen.
Onderzoekers wijzen op verschillende structurele beperkingen van traditionele programma's: een overmatige focus op attitudes en overtuigingen, een overschatting van het verband tussen intenties en gedrag, en een onderschatting van reële obstakels voor actie, zoals angst voor sociale reacties, gebrek aan concrete vaardigheden om in te grijpen, of de invloed van de context.
De meta-analyse laat zien dat de meest effectieve programma's die zijn die mannen niet stigmatiseren, hun betrokkenheid als bondgenoten aanmoedigen en zich richten op getuigen in plaats van alleen potentiële daders. Langdurige interventies en programma's aan universiteiten behalen betere resultaten wat betreft perceptie, maar zelfs dan blijft de gedragsmatige impact beperkt.
De auteurs bevelen aan om verder te kijken dan puur educatieve benaderingen en strategieën uit de gedragswetenschappen te integreren: aandacht besteden aan sociale normen, praktische vaardigheden ontwikkelen, concrete actieplannen opstellen, contextuele herinneringen geven, gedragsbeïnvloeding toepassen en interventies implementeren die gericht zijn op risicovolle omgevingen. Ze benadrukken ook de noodzaak van actie op meerdere niveaus, waarbij individuele, institutionele en gemeenschapsgerichte initiatieven worden gecombineerd, en van een betere evaluatie van de langetermijnimpact van programma's op gedrag.
De conclusie is duidelijk: primaire preventie van seksueel geweld kan niet beperkt blijven tot het veranderen van iemands denkbeelden. Om echt effectief te zijn, moet het zich direct richten op gedrag, de context waarin geweld plaatsvindt en de concrete obstakels die prosociaal handelen belemmeren.
