Ten film podważa wciąż rozpowszechnioną ideę, że przemoc seksualna jest «naturalna», biologiczna lub instynktowna, a zatem nieunikniona. Posługując się przykładami ze świata zwierząt, często przywoływanymi w celu bagatelizowania lub usprawiedliwiania takiej przemocy, film pokazuje, jak błędne jest to rozumowanie pod względem naukowym i społecznie niebezpieczne.
Niektóre gatunki zwierząt rzeczywiście wykazują skrajnie agresywne, niekiedy zbiorowe, zachowania seksualne, które pełnią funkcje społeczne lub dominacyjne w grupie. Jednak samo obserwowanie występowania tych zachowań w naturze w żaden sposób nie legitymizuje ich u ludzi. Mylenie tego, co istnieje w królestwie zwierząt, z tym, co jest akceptowalne w społeczeństwie ludzkim, jest równoznaczne z zaprzeczeniem moralnej, prawnej i społecznej odpowiedzialności jednostek.
Film przypomina, że ludzkiej seksualności nie można postrzegać wyłącznie w kategoriach instynktu. Jest ona regulowana normami, prawami, kulturą i etyką, i właśnie dlatego, że może być agresywna, musi być regulowana. Impulsy, fantazje czy pragnienia same w sobie nie są złe; to właśnie realizacja tych impulsów bez zgody stanowi przemoc.
Dekonstruując nadużyciowe wykorzystanie biologii i etologii w dyskursach usprawiedliwiających, film pokazuje, że ludzką przemoc seksualną należy analizować jako zjawisko ludzkie, powiązane ze stosunkami władzy, dominacją i kontekstami społecznymi, a nie jako proste «naturalne» ekscesy.
Na koniec podkreśla jedno z najskuteczniejszych narzędzi prewencyjnych: rozwijanie umiejętności psychospołecznych od najmłodszych lat. Nauka rozpoznawania emocji, radzenia sobie z frustracją, szanowania zgody i rozwiązywania konfliktów bez przemocy pomaga budować bardziej egalitarne relacje i trwale zmniejszać ryzyko przemocy seksualnej. Sednem problemu nie jest seks, ale władza.